ΠΟΙΗΣΗ

ΡαμάλαΑκούστε τους ήχους στη σιωπή,δείτε τις λάμψεις στο σκοτάδι,μυρίστε τη γεύση από μολύβι.Ακούστε το κλάμα των παιδιών,δείτε τον φόβο των ματιών τους.Άνθρωποι σαν μπάζα πεταμένοι,κτίρια από ντροπή πεσμένα.Ήχοι φτάνουνε κάτω από το χάμω.Είναι οι γονείς που ουρλιάζουνε,παρακαλούνε για μια υιοθεσία...

ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΝΙΩΘΩ ΟΤΙ ΚΡΑΤΩΏρες ώρες νιώθω ότι κρατώΣτα χέρια μου τη θάλασσαΜε πιάνει όμως τρόμος όταν σκέφτομαιΌτι αν χάσω την ισορροπία μουΌλα τα καράβια που ταξιδεύουν πάνω τηςΘα γκρεμιστούν στην άβυσσοΏρες ώρες ο φόβος είναι πιο ισχυρός από την ελπίδαΌμως όταν ακούω τις νύχτεςΤα όνειρα των ανθρώπω..

 Η Μ Ε Ρ Α  Π Ρ Ω Τ ΗΏσπου απ’ τα μετόπισθεν των ασυνόδευτων νεκρών– σαν αχνοχάραμα γραφής που αργοσαλεύει στα κτερίσματα –κύκλοι ομόκεντροι σχημάτισαν αργάμια προσομοίωση χώματοςόπως αλεύρι ολικής για την υγεία των ψυχών.[Χρωστούσαμε μία χουφτίτσα απ’ την επάνω γηπου δεν τη ρίξαμε ποτέ στ..

Ποίημα λιτόΤρίτη, σχεδόν ξημέρωμα,και στην απέραντη ακτήσημάδι μελανό, προκλητικό,μόνο το μπλε σακίδιονα περιμένει.Μέσα ο χρόνος καιροφυλακτούσεστο παλιό ρολόι,που οι δείχτες του δεν ξέραν πώςνα σταματήσουν στις οκτώ και πέντε.Μια καθαρή τσατσάρατυλιγμένη προσεκτικάσ’ ένα φτηνό χαρτί,μία τυρόπιτα, λ..

Έπεσε στα πέντε από τη σκάλακι έμεινε κουτσή. Μεγάλωσεμε πινέλα και χρώματα.Ζωγράφιζε τον άντρα που ανέλπιδα πόθησε,κυρίως όμως τη μορφή της.Έδειξε πώς σπάνε μες στα χρόνιατου προσώπου οι γραμμές,πώς τα μαλλιά ηττημένα υποχωρούν,πώς γίνεται το στόμα τρύπα δέουςμπρος στου θανάτου το μυστήριοκαι βάραθ..

ΑπόπλουςΝόμισα πως ξόφλησααφού το μόνο που ένιωσα πως χρωστούσαήταν το σωματικό τέλοςενός δανεισμένου κορμιούKι αυτό υπήρξε για μένατο προχρονικό μου αμάρτημαΚι ύστερα είπα να κρατήσωέναν άλλο, δικό μου κόσμολίγο ακόμαόπου εκεί η κάθε καταδίκη μουθα υπάρξει για μένασαν η πιο σίγουρη γέννησή μου..

Το άστρο σουΑν δεις το άστρο σου στην άκρη της αυγήςνα πολεμά εχθρούς της νύχτας,στο βλέμμα κρέμασε οδηγόμια λάμψη της καρδιάς,λόγια γλυκά, σοφά, μιας άλλης Πνύκας...

Ελιά αιωνόβιαΡόζοι χοντροί, ανάγλυφοι, με τρύπες και κουφάλες,σε σχήματα, όψεις και μορφές αλλόκοτες.Μπράτσα στριφτά και σώματα δρακόντων σφικτά δεμένα,χαμηλά ν’ αρχίζουν, απ’ τις ρίζες,κοσμήματα αλλοτινά στο άξιό σου σώμα.Μα και ολόκληρες κρυφές βίγλες στα σωθικά σου,παράξενα να σου κοσμούν τον γέρ..

Ο πωλητήςΌταν βραδιάζει, ψάχνω τα χρώματα,δεν μιλώ μήτε για το φως.Άλλωστε είδα να με καταδιώκουν με τον ήλιο όλοι αυτοί,και κρύφτηκα μες στην ντουλάπα– από τότε η συνήθεια με ακολουθεί –και όταν απομακρύνθηκα, πίστεψαν πως έχω πια λυγίσει,ενώ εγώ απλώς είχα μια συνάντηση.Είσαι ο πωλητής; ρώτησα.Δύο..

Πίστεψέ μεΤης είπε: «Πίστεψέ με. Σ’ αγαπώ».Και οι καιροί να αδειάζουνστις φλέβες του.Έβγαλε το πανωφόρι τουκαι το άφησε στους ώμους της.Το ψύχος συνεχιζόταν.Στα μάτια, στο ύφος, στην καρδιά.Σκέφτηκε: Πόσο αληθινά έμοιαζαντα λόγια. Ήταν όμως;Αμφιβολία μεγεθυσμένηστους αιώνες.....

ΑδυναμίεςΤις λυπάμαι τις λέξειςτις αλυσοδεμένες σε φράσεις,που μυρίζουν αναχρονιστική μούχλα,προσηλυτιστική διδασκαλία και θρησκευτικό ρατσισμό.Θέλω να ανοίξω τα κλουβιά να πετάξουν.Να γίνουν πουλιά,με μια ιδιαίτερη προτίμηση στους κοκκινολαίμηδεςκαι στους τρυποφράκτες.Αλλά και τους σπίνους τους αγα..

Οι φωνές εκείνεςΌταν εκείνοι φεύγουν, τα δώρα σουεπιστρέφονται, για να διαβάσειςξανά τις λέξεις που τους αφιέρωσες.Όταν οι φωνές εκείνες ξαποσταίνουνκάπου στο μυαλό σου, στη λίμνημε τις αγριόχηνες, θυμάσαιτις αντιδράσεις τους, όσα δεν έρχονταιμπροστά σου με ζέση, φλόγα, όρεξη.Εσύ είσαι τώρα το δώρο,..